ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !

تو اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !

 براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد

و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد

 تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

 از انتظار ... از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم

                               عشق گمشده

                                           عشق کهنه

                                                      عشق رویایی..........

                                                                   رویای شبهای تاریک من

وقتی که نه ساله شدم از آن شهر کوچک رفتیم . دلم خیلی برای دوستم تنگ شد

اطلاعات لطفآ متعلق به آن جعبه چوبی قدیمی بر روی دیوار بود و من حتی

به فکرم هم نمیرسید که تلفن زیبای خانه جدیدمان را امتحان کنم .

وقتی بزرگتر و بزرگتر می شدم ، خاطرات بچگیم را همیشه دوره میکردم . در

لحظاتی از عمرم که با شک و دودلی و هراس درگیر می شدم ، یادم می آمد که

در بچگی چقدر احساس امنیت می کردم .

احساس می کردم که اطلاعات لطفآ چقدر مهربان و صبور بود که وقت و نیرویش

را صرف یک پسر بچه میکرد

سالها بعد وقتی شهرم را برای رفتن به دانشگاه ترک میکردم ، هواپیمایمان

در وسط راه جایی نزدیک به شهر سابق من توقف کرد . ناخوداگاه تلفن را

برداشتم و به شهر کوچکم زنگ زدم : اطلاعات لطفآ

صدای واضح و آرامی که به خوبی میشناختمش ، پاسخ داد اطلاعات .

ناخوداگاه گفتم می شود بگویید تعمیر را چگونه می نویسند ؟

سکوتی طولانی حاکم شد و بعد صدای آرامش را شنیدم که می گفت : فکر می کنم

تا حالا انگشتت خوب شده .

خندیدم و گفتم : پس خودت هستی ، می دانی آن روزها چقدر برایم مهم بودی ؟

گفت : تو هم میدانی تماسهایت چقدر برایم مهم بود ؟ هیچوقت بچه ای نداشتم

و همیشه منتظر تماسهایت بودم .

به او گفتم که در این مدت چقدر به فکرش بودم . پرسیدم آیا می توانم هر

بار که به اینجا می آیم با او تماس بگیرم .

گفت : لطفآ این کار را بکن ، بگو می خواهم با ماری صحبت کنم .

سه ماه بعد من دوباره به آن شهر رفتم .

یک صدای نا آشنا پاسخ داد : اطلاعات .

گفتم که می خواهم با ماری صحبت کنم ..

پرسید : دوستش هستید ؟

گفتم : بله یک دوست بسیار قدیمی ..

گفت : متاسفم ، ماری مدتی نیمه وقت کار می کرد چون سخت بیمار بود و متاسفانه یک ماه پیش درگذشت .

قبل از اینکه بتوانم حرفی بزنم گفت : صبر کنید ، ماری برای شما پیغامی گذاشته ، یادداشتش کرد که اگر شما زنگ زدید برایتان بخوانم ، بگذارید بخوانمش ..

صدای خش خش کاغذی آمد و بعد صدای نا آشنا خواند

به او بگو که دنیای دیگری هم هست که می شود در آن آواز خواند ... خودش منظورم را می فهمد

خیال نکن که بی خیال از تو و روزگارتم . . .

به فکرتم . . .

به یادتم

زنده به انتظارتم . . .

.

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرد !

درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند .

دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش داشتم.

دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که دوستشان دارم کنده شوم .

رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است٬ آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است که نفسهايم نيز از ميان زنجير ها به درد عبور مي کنند . . .

همه عمر ٬ داغ تو بر پيشاني و دلم نشسته است و مرا می سوزاند .

تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم. . . آنقدر دلتنگ دوريش هستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستيم را خوره بي کسي و تنهايي مي جود . . .

به او نگاه مي کنم ٬ به او که چون بهشت بر من مي پيچد و پروازم مي دهد .

به او که لبهايش از اندوه من مي لرزند .

به او که دستهاي نيرومندش ٬عشقي که سالها پيش اجازه اش را از من گرفتند جرعه جرعه به من مي نوشاند . . . . .

به او که چشمهايش در عمق سياهي مي خندید و دنيايم را ستاره باران مي کرد.

به او که باورش کردم و دل به او باختم

به او که دلم مي خواهد در آغوشش چشمهايم را بر هم بگذارم و هرگز ٬ هرگز ٬هرگز به روي دنيا بازشان نکنم .

به او که مرزهاي سرنوشت ٬ سالها پيش دوريش را از من رقم زده است. سراسر زندگيم را اندوهي پر کرده است که روزها و ماهها از اين سال به سال ديگر آنها را با خود مي کشم و ميدانم که زمان ٬ شايد زمان ٬ داغ مرا بهبود بخشد ولي هرگز فراموش نخواهم کرد که از پشت اين ديوار شيشه اي نگاهش چگونه عمق وجودم را لرزاند .

                  انگار که تو قلب من فاجعه ای طلوع کرد

                       من و تو با هم شدیم مثل دو تا پرنده

                        همیشه فکرم این بود گذشتن و پریدن

                                         رفتن تا آخر راه

                                        به حادثه رسیدن

                       نگاه من به قله،به اوج آسمون بود

                   پریدن از رو زمین،سفر به کهکشون بود

                                از اون زمون تا امروز

                                 ببین چی مونده از من

                                    نمونده حرفی باقی

                                  کم شد این من از من

                    ببین که من چه آسون به پای تو شکستم

                       به این دل دیوونه راه گریزو بستم

                    توان رفتنم نیست من دیگه موندگارم

                      قلب شکسته ی من پیش تو یادگارم

                 ببین که من چه آسون تو این سفر شکستم

                  در اوج پرواز عشق رو خاک غم نشستم

                      من که نشد تا اخر همسفر تو باشم...

                     سفر به تو سلامت...نشد که با تو باشم

                   حالا تو این نیمه راه منم که جا می مونم

                   وقتی گذشتی از من شعر وداع می خونم

آنجا که زندگی همراه یک طوفان به بلندای آسمان می رود وچون ریگهای روان به همه جا می نشیند.

اینجا در سینه ام عشق به زندگی بیمار است و بدون هیچ پرستاری در بستر زجر جان می دهد.

در این کویر می توانی تا بی نهایت را ببینی،هموار...هموار...،و این همواری تو را با خاطرات جانگدازی قرین می کند که تا مغز استخوانت را می سوزاند.

به یاد می آوری که چه محبت پاک و بی آلایشی را در گذر باد فنا نشانده ای و چگونه سرچشمه ی زلال آرزوهایت در دام سراب یأس گرفتار آمد؟

در این دیار ناکامیها،گرچه یاد گلهای بهاری را با خود دارد و گرچه خاک زبان یکرنگی و صداقت است و گرچه آسمان پاک و گسترده است اما در هر کدام جای خالی امید پیداست،به کجا می توان گریخت؟

روزی اینهمه را در عنصر امید خلاصه کرده بودم اما نمی دانم کدام اسیدی عنصر مرا در خود حل کرد و به دنبال آن بازمانده های وجودم در ظرف هستی خالی از شکل و تعلق شد.

می خواهم با این دیار وداع کنم....

در این دنیایی که همه طلوع و غروبش با زبان غم سوگ امید را یادآوریست،چه جای ماندن؟

و در دیاری که خاکش از آتش ناکامی سوزان،چه پای رفتن؟

اینجا نفس هایم دم آتشین است!در اینجا با همه ی پیوندها و آشنایان باز هم تنهایم.

دردی دارم که حتی بی کرانی کویر تاب تحملش را ندارد می خواهم بگریزم و جایی بروم که پوزخند مردمان را نبینم و در دل تنهایی در یک عصر غمگین ماتم زا با همه چیز وداع کنم.

دل من طوطی بازرگانی است که از طوطیان آزاد هندوستان راه رهایی می جوید جز قفس ندیده است اما...شنیده است حکایت دل انگیز پرواز را....

آرزو می کند که ای کاش کسی بود که از شب جنگل این تن زنجیر درد را می گشود و وعده ی رهایی می داد،اما بیچاره من که عمری تنها به امید رهایی چشم به روزنی دوختم که پس از گشوده شدن دانستم نور از شعله ی جهنم ناکامی است...

این سو دستها در دست هم است و آن سو عاقبت این عشق!

به راستی آخر این داستان چگونه است؟؟؟

                                                                     تلخ یا شیرین؟؟؟

سهم من وتو جدایی است یا برابر است با تولد زندگی مان؟

چه زیباست لحظه ای که من به سهم خویش رسیده باشم و تو نیز به آرزوی خود!

چه زیباست لحظه ای که سرنوشت با دسته گلی سرخ به استقبال ما خواهد آمد!

چه تلخ است لحظه ی جدایی ما و چه غم انگیز است لحظه ی خداحافظی ما!

این سوی زندگی ما در تب و تاب یک دیدار می باشیم

وآن سوی زندگی یک علامت سوال در آخر قصه ی من و تو دیده می شود!

آیا ما به هم می رسیم یا نمی رسیم؟؟؟

                                           سرانجام این داستان به کجا ختم خواهد شد؟؟؟

    نمی دونم چرا قسمت می کنم روزای خوب زندگیمو

                                 چرا تو اول قصه همه دوستم می دارند

                                     وسط قصه میشه سر به سر من می ذارند

                                      تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام می ذارند

                                       می تونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم

                                   می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

                  تا با یک نیش زبون بترکه و خراب بشه

        تا بیان جمش کنن حباب دل سراب بشه

             می تونم بازی کنم با عشق و احساس کسی

                                 می تونم درست کنم ترس دل و دلواپسی

                                                   می تونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم

                                           ولی با این همه حرفا منم مثل اونا

                        یه دروغگو میشم و همیشه ورد زبونا

        یه نفر پیدا بشه به من بگه چه کار کنم؟؟؟

              با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم؟

                               من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره

                                       توی دنیا اصلا" عشق واقعی وجود داره...؟؟؟

                چی گذاشتیم ازمن وتو به جز آرزوی برباد

                   به چه قیمتی غرورو سر راهمون کشیدی

                   چرا لحظه های با هم بودنامونو ندیدی...؟

             خوب من ما هر دو باختیم توی این بازی بیخود

               هر دوتامون کم گذاشتیم که ترانه هامونم مرد

              چیزی از لحظه نمونده...منو تو لحظه رو کشتیم

                    حکم اعدام دلامون با غرورمون نوشتیم

                             اگه دوستم نداری به روم نیار

                            یه چیزی از غرورم واسم بذار

                               نذار تو فکر تنهایی گم بشم

                             نذار حرف وحدیث مردم بشم

                  دلمو اینقدر نشکن آخه این دل عاشقت بود

               دق نکن این قلب خونو آخه روزی لایقت بود

              دلمو اینقدر نسوزون مگه چی مونده ار این دل

                رفتی و با بی وفاییت زدی مهر نحس وباطل

                تو که دوست نداشتی باشی چرا آتیشم کشیدی

            اون که تو خودخواهیات مرد دل من بود تو ندیدی

                  از تو خونه ی وجودم به چه آسونی پریدی

                      ریختن غرورمو...نه دیدی...نه شنیدی

به هر کس دوست می داری بیاموز که عشق از زندگی کردن بهتراست

و به هر آن کس که بیشتر دوست می داری بچشان که دوست داشتن از

عشق برتر است

                                          وقتی خندیدیم گفتند دیوانه ای

                                        وقتی جدی بودیم گفتند مغروری

                                   وقتی شوخی کردیم گفتند سنگین باش

                                     وقتی سنگین بودیم گفتند افسرده ای

                                      وقتی حرف زدیم گفتند پر حرفی

                                         وقتی ساکت شدیم گفتند عاشقی

                               حالا که عاشقیم میگن اشتباهه و گناه . . .

مثل یه قطره می چکید

احساس قشنگی بود ولی هیچ کس اسمشو نمی دونست                                                                          

بعدا" همه ی عاشقا جمع شدن اسم این قطره رو گذاشتن اشک واسم این احساسو گریه

                   عشق رو نقاشی می کردیم

                                                       نقش ما خورشید و ماه بود

                  سوختم و سوختم و ساختم

                                                     هر چی داشتم به پات باختم

               کاش تو رو از روز اول مثل امروز می شناختم

                آخه عشق یعنی شکستن

                                                                        عاشقانه سرسپردن

                                عشق یعنی دل سپردن به سراب

                                                                زیر گنبد کبود

                         یه جوونی خسته بود که دلش شکسته بود

                         مثل بارون بهار زاروزار گریه می کرد

                       گاهی دست خستشو به سوی خدا می کرد

                       که ای خدای مهربون

                                                                 خالق هفت آسمون

                      اونو بی وفا نکن

                                      از دلم جدا نکن

                                                  دست خستمو بگیر

                                                                      تو منو رها نکن

                      بگو آخه تا به کی . . .

                                                                 باید بشینم سر راش

                     بشینم تا اون بیاد

                                                            که بشنوم صدای پاش

                                  مگه اون نمی دونه که دلم پریشونه

                                  نمیاد تا از چشام غم عشق و بخونه

                     کلاغا از آسمون می رن به سوی لونشون

                               دسته های چلچله میرن تا آشیونشون

                   ولی من بدون اون . . .

                                                چی بگم . . . ؟ کجا برم . . .؟

                 با یه قلب ناامید هنوزم منتظرم

                                                                 هنوزم منتظرم . . .

                                                           ترانه ای ازامین فیاض(خواننده ی مورد علاقه ی من)

                                                             چون ترانه هاش منو به یاد خاطرات خوش زندگیم می اندازه